Mooie voortgang in december

Gepost 2014/12/21

De laatste van dit jaar al weer. Hoe nu verder? Als het volgens planning gaat vertrekken wij over 3 weken naar Spanje en komen eind maart weer thuis. Daarover later meer. In Spanje, wij verblijven aan de zuidkust, zal ik ongeregeld een verslag uitbrengen en hoop ook dat ik daar weer de geestelijke en fysieke ruimte krijg om aan mijn verhalen te werken. Ik bericht aan de mij bekende mailadressen als ik weer bijgewerkt heb; ik stop dadelijk met Facebook waar ik ook mijn aankondigingen deed. Maar eerst nog wat anders want dingen lopen niet zoals geplant. Wij zouden al lang in Spanje moeten zitten als wij een auto hadden. Uitstel van levering maar aanstaande dinsdag zouden wij hem  volgens planning kunnen ophalen. Gelijk door naar de bandenspecialist voor de winterbanden. Dat is dan klaar. Dan is de caravan nu bij de reparateur voor een kleine beurt; dat is ook klaar. Gina haar woning in Muntendam is voorlopig verkocht en op 12 januari wordt het definitief. Dat betekent dat Tom, zoon van Gina, verhuist moet worden. Hij gaat naar Gina haar andere woning in Veendam. Daarvoor gaat vriendje Coen, die daar nu woont, tijdelijk over naar onze woning in Bellingwolde. Als deze verhuizingen klaar zijn Kunnen wij over naar Spanje. Pfffff. Wat een ingewikkelde boel. Maar...... dinsdag hebbe nwij de eerste bezichtiging van de woning in Bellingwolde. Afgelopen week dus hier alles een beetje ordelijk maken en maandag de rest. De kijkers moeten wel een beetje goede indruk krijgen. Wat het oplevert? Reken maar nergens op en weg gaan wij toch. Ons huis blijft bewoond. Nieuwe passie misschien. Waar ik al langer aan dacht gebeurt nu toch. Ik stort mij op de langspeelplaat. Nadat het grootste gros aan platen wat ik heb nu bij de rommelmarkt ligt, krijgen de overgebleven platen een poetsbeurt in de handwasser; een nieuwe binnenhoes en plastic buitenhoes. Afgelopen zaterdag in Leiden weer 11 tweedehandse gekocht waar wij blij mee zijn. Gina werkt momenteel veel. Zij is begonnen met een zestal 24uurs diensten in Hoorn!!! Dit allemaal ten gevolge van de belastingdienst die duizenden euro's aan belastingen in 2 maand tijd geïnd wil zien. Nog 3 diensten te gaan in januari. Al met al staat er veel op stapel. Dan maar met de kerstdagen eerst maar uitblazen op Terschelling. Dan nog een kerstverhaaltje die ik al eerder heb gepubliceerd:

 

Hun feestdagen

 

Het regende pijpenstelen. De wind joeg om het huis en met een temperatuur van 3 graden was het ronduit gezegd waterkoud. Ze tornde met haar oude opoefiets op tegen de snijdende wind. Aan de ene kant van het stuur bungelde de boodschappentas en in het midden zat haar jongste kind in het zitje. De andere hand liet zij vrij om te sturen en de oudste kon achterop het doosje op zijn schoot tussen hen beiden ingeklemd vasthouden. De kinderbijlslag was deels opgegaan aan wat kleding voor de koude dagen en het overige was besteed aan enkele kerstinkopen: een kerstkrans, wat kaarsjes en enkele zilverkleurige ballen voor de kerstboom. Deze had ze vandaag, de vierentwintigste, bij de verkoper op de hoek van de supermarkt voor een paar cent kunnen kopen omdat deze er anders mee bleef zitten. Ze liep altijd al op koopjes. Haar snelste inkopen deed zij op zaterdagmiddag tussen 16.00 en 17.00 uur op de markt als de kooplui hun zaken aan het inpakken waren. Al twee jaar was zij als bijstandsmoeder dagelijks in zorgen verwikkeld om de eindjes aan elkaar te knopen. Alimentatie kreeg ze niet. Hij zat in de gevangenis nadat hij in een dronken bui geprobeerd had een kraak te zetten. Dat was voor haar de druppel. Ze scheidde van hem. Zij stond er dan wel alleen voor, maar het laatste sprankje aan watje liefde zou kunnen noemen was wel vervlogen. Haar familie had zich in hun verkeringstijd al van haar afgewend. Menig keer hadden ze haar voor hem gewaarschuwd, maar liefde maakt blind. En blind was ze. Haar huwelijk stond bol van mishandeling en verkrachting. Als vertegenwoordiger van een verzekeringsmaatschappij was de druk om zoveel mogelijk polissen aan de man te brengen zo hoog opgelopen dat zijn voorliefde voor een wijntje omsloeg in volledig drankmisbruik. Hij leefde in de verwachting dat dit de problemen zou kunnen oplossen. Het werd alleen maar erger en uiteindelijk kwam hij op straat te staan. Het ging van kwaad tot erger met als dieptepunt een veroordeling van drie jaar. Met haar bijstand en het ronddelen van folders en het Groninger Dagblad knoopte zij de eindjes aan elkaar. Het lukte haar om zo alweer twee jaar door te komen. Het was voorwaar niet makkelijk maar het lukte. Het was wel eenzaam. Met haar afkomst sloot zij niet goed aan bij haar lotgenoten. Familie was er niet en de buren waren niet van haar leeftijd. Dat waren de zogenaamde starters. Tweeverdieners en in de vrije tijd altijd de hort op. Het begon al harder te regenen en de jongste voorop kreeg het steeds zwaarder te verduren. De duisternis viel al vroeg in, de winkels sloten haar deuren, en ieder spoedde zich naar huis om de kerstavond te vieren. Zij kromde haar rug om toch nog voor het donker thuis te zijn. De straatverlichting glom op de natte klinkerweg. Een scooter zoefde langs haar heen en een tegenligger gaf even groot licht om de berijder ervan op het juiste spoor te dwingen. Macho gedrag waardoor zij toch wel verblind werd. Op het nippertje kon zij een fietser ontwijken die haar voor rotte vis uitschold. Welk een verdraagzaamheid! Druipend van de regen kwamen zij thuis en na de wasbeurt en droge kleren kon ook voor haar en voor de kinderen de kerstavond beginnen. De spaarzame versieringen werden in de kerstboom gehangen, de tafel gedekt en de kaarsjes kregen een plaatsje naast de bordjes. Het krentenbrood werd op de schaal gelegd en een kerstplaat op de draaitafel gelegd. De 'Leidse Sleuteltjes' zongen hun "Stille Nacht" en zij zag dat haar kinderen genoten. Jaren hadden zij ook geleefd in spanning of angst en zij merkte nu dat dit haar kinderen goed deed. Ze zag dat zij met de scheiding een juist besluit had genomen. Wat zou het mooi zijn als ze zich uit financiële zorgen zou kunnen ontworstelen. Anderzijds genoot ze van deze momenten. Tevreden met dat hele kleine beetje, maar wel die vrede. Die vrede wat zo uitbundig wordt gepredikt met de kerstdagen, dat ze jaren niet gekend

had en nu ? Tevreden leunde ze achterover en genoot van haar kinderen en genoot van haar kerst.

Lees de rest van deze post »

Grootse plannen

Gepost 2014/12/01

Het stukje muziek gaat niet meer en foto's gaat wel, ontdek ik net. Kerk Bellingwolde is dit voor proef 

 

De maand november zit er weer op en dan is een kleine update weer op zijn plaats. Naast dat ik de lezer bijpraat is het ook voor mijzelf mooi het tzt na te lezen. Niet alleen reisverslagen maar ook de alledaagse dingetjes. Mooi voor in het verzorgingstehuis (plaats daar voor ook een eerder gepubliceerd verhaal) als '  'dagdooder'. Schreef vorige maand over de aanslagen van de belastingdienst en dat maakte ons creatief en anderzijds was er een teruggave uit 2012 waardoor de financiële druk weer wat weg is. Om Gina haar ' winst uit onderneming' te drukken heeft zij een MacBook gekocht. Het werkt wel erg mooi op deze machine. Mijn eigen heeft ook een revisie ondergaan waardoor ik nu mijn Photoshop-cursus op de ene kan zien en gelijk op de andere in de praktijk kan uitvoeren. Mooi voor als wij volgende maand naar zuid-Spanje zitten. Eind deze maand dan wel begin volgende maand komt de nieuwe auto en dan kunnen wij afreizen. De caravan krijgt deze maand een beurt. Eind maart zullen wij wel terug zijn. Dan ga ik eind mei op de fiets naar Barcelona met o.a. Frea en twee nieuwe fietsmaten. Naar planning zich laat aanzien, heb gauw last van thuiswens, fiets ik ook weer terug. Gina is niet van dat fietsklimmen en in 2016 gaan wij dan naar Boedapest. Heel wat plannen die ik onderweg zal trachten te verslaan op deze site. Met Facebook stop ik per 31 december want deze heeft aangekondigd dat gegevens aan derden ter beschikking worden gesteld (naar ik begreep). Ik werk nu voor het eerst met de Mac en een foto er op zetten dat gaat nog niet. Bij gelegenheid komt die en anders met maar met Windows. Dan het verhaal wat ik schreef met in gedachten wat het betekent als je lijdt aan het locked-in syndroom. Let wel dat het fantasie is. Destijds kostte het de personeelsvereniging tiental leden en ik een reprimande van het directoraat. Ieder dacht dat ik het schreef vanuit een verpleegafdeling in het Lucas.

Opgesloten…..

 

Met een ferme zwaai werd de deur opengegooid. Het verstoorde mijn droom. Ik was tegen de ochtend net in slaap gevallen. De zuster had vannacht veel lawaai. Dat was altijd als zij dienst had. De televisie stond vrij hard terwijl zij haar DVD’s afspeelde. Ook de collega van de andere afdeling was er bij en samen hadden ze het grootste plezier. Tegen de ochtend dook ze de medicijnkamer in en dat was mijn rustmoment. Ik droomde. De droom werd wreed verstoord en een fel licht scheen recht in mijn gezicht. “ Goed geslapen, Jans?” vroeg het jonge ding. Die onbeschaamdheid me bij mijn voornaam te noemen. Ik zou het haar willen vertellen maar kon niet. Na mijn herseninfarct was het me onmogelijk geworden te communiceren. Ik lag hier nog te vegeteren. Het was niet mijn keuze maar ja, wat kon ik? Ik kon niets meer! Van ene op het andere moment veranderde ik van een sportief, zelfstandig ondernemer in een volledig zorgbehoeftige klant. Ik kan niet praten, lopen of eten. Bevuil me met urine en poep terwijl ik zo ijdel en schoon op mezelf ben. Hier lig ik. Ik moet volledig geholpen worden. Ik kijk haar aan maar mijn mimiek doet het niet, net als mijn stembanden. Niets doet het. Ik ben in mezelf opgesloten. Zij denkt dat ik niet denk. Zij denkt dat ze alles kan zeggen en doen. Bij haar wordt het een zachtere behandeling. Die andere van de nacht is hardhandiger. Zolang zij in de nacht zit heb ik het beter. Met een aardige handigheid ontdoet ze me van de nachtkleding en lig ik poedelnaakt. Een collega komt zonder kloppen binnen voor een hulpverzoek bij een andere patiënt. “Zo te zien ben jij ook niet opwindend!” merkt ze op wijzend naar mijn altijd slappe fallus. Giechelend gaan beiden weg en lig in daar, naakt. De geur van mijn doorligwond maakt me onpasselijk. Het duurt voor mijn gevoel een eeuwigheid voor ze terug komt. “ Zo, daar zijn we weer!” weet ze vrolijk uit te kramen. Met vlotte hand krijg ik mijn wasbeurt en wordt de doorligwond verzorgd. Mijn kleding wordt met grote handigheid aan gedaan. Dat is niet pijnloos. Ik word enkele keren links en rechts gedraaid en als het hemd aan moet word ik bij de nek omhoog gehesen. Dit is pijnlijk maar ik kan niet schreeuwen! Abdullah helpt me in de rolstoel. Hij is sterk en vriendelijk. Net alsof hij weet dat ik besef. Hij rijdt me ook naar het dagverblijf waar meer van die malloten zoals ik verblijven. Het is een deprimerende omgeving. De cd van Corry en de Rekels staat deze ochtend niet op. Gelukkig, maar toen ik zag dat Thea deze dag de begeleidster was, wist ik niet wat beter was. De radio kwam aan en de geestelijk liederen werden over ons gestrooid. “Jesus, bleibt mijn Freude suss” en meer van dat Aafje Heynis. “ Goed geslapen, Meneer Jans”. Zij gaf er tenminste nog een draai aan. Maar ik kon niet zeggen dat ik niet geslapen had. Ik kon niet zeggen dat ik de hele nacht op dezelfde zijde had gelegen, dat ik niet eenmaal verschoond was, dat ik depressief was en tobde over het kunnen uiten van mijn doodwens. Dat ik elke nacht verdriet heb over het gemis van mijn vrouw. Niet alleen naast me maar helemaal. Dat ze me heeft laten vallen, mijn kinderen nooit meer zie, dat ik helemaal alleen ben. Dat ik lijd en altijd pijn heb en dat dit in Nederland maar zo kan. Dat dit sterfhuis het sterven belet. Godverdomme, had me niet opgekalefaterd in dat ziekenhuis. Had me waarlijk laten sterven. Als een heel mens zonder stank en gaten, als een knappe vent. Nee, dat mag niet. Maar mijn waardigheid afnemen dat mag wel. Mijn bek openbreken om me te voeden terwijl dat mijn enige fysieke protest was, om uiteindelijk wekelijks een sonde verwisselen waardoor ik nu mijn voeding zal krijgen. Mijn bek doet zeer van droogheid en korstvorming. Hier lig in mijn aangepaste ligstoel en luister naar Aafje Heynis terwijl die God bezingt. Over zijn goedertierenheid, de mens als zondaar; schuld en boete. Hoe lang heb ik nog alvorens deze kelk aan mij voorbij is gegaan? Dat ik Golgotha heb bereikt? Godverdomme, wat een kutaandoening!

reis door oktober