reacties op melanton1953@gmail.com

Even bijpraten

grenzen

Gepost 2014/06/27

Een verhalende column

Lees de rest van deze post »

Geland op vliegveld Brussel - Zaventem

Gepost 2014/06/05

 

Afscheid van Santiago de Compostella en dansen op straat.......

 

 

Gina zegt op facebook: Laatste avondmaal (ik heb nu zoveel gekruisigden gezien) te Santiago de Compostella. Morgen om 9.10uur een vliegend vertrek naar Brussel.

 

Tonny: Wat is dat toch raar. Gewoon een korte nacht omdat je de volgende ochtend op tijd staat voor vertrek. Maar eerst gisteravond. 

 

Na het dagverslag zijn we eerst onder de douche gegaan en toen de stad in voor de maaltijd. Wij hadden al een menu gezien voor €8. Gina bestelde wat haar bekend was, maar ik wilde wel eens wat anders. De knorrige bediende kende geen andere taal dan Spaans en ik kon niets van de menukaart maken. 

Enigszins geagiteerd liep de beste man weg en kwam terug met de bestelde wijn. Ik had aan een glas wijn genoeg gehad maar hij trok een fles voor ons open. Wat dat wel niet mocht gaan kosten. Een Italiaans echtpaar hielp mij met de bestelling en als voorgerecht kreeg ik inktvis in paprika. Bleek het een streekgerecht te zijn en LEKKER!!! Dan valt de afrekening nog mee, de wijn bleek €18 te zijn.

 

Op de terugweg speelde een straatband en dat was zo swingend dat wij even later als eerste dansten. Bij anderen gingen de beentjes even later ook van de vloer. Wat een mooie dag.

Vanmorgen stonden wij om 6 uur bij het busstation. Voor een paar centen werden wij naar de luchthaven gebracht en om 9.20uur gingen wij de lucht in.

 Wachten op de dingen die komenWachten op de dingen die komen

Gina wacht gelaten op de dingen die gaan komen in de vertrekhal van vliegveld

 

Vliegveld van vertrekVliegveld van vertrek

 

Het vliegtuig waarmee wij naar Brussel gaan. Ruim zitten bij het raam want het was bij lange na niet volgeboekt.

 

Willem heeft ons uit Brussel opgehaald en we blijven vannacht hier nog slapen om morgen met de trein vanuit Sittard naar huis te gaan. Lennart haalt ons op in Assen.

De voornemens die wij gemaakt hebben:

  • Wij gaan Spaanse les nemen, 
  • Wij nemen een hovenier en blijven nog even in Bellingwolde wonen.
  • Wij gaan in september het Krijtlandpad lopen
  • Wij gaan het volgend jaar de camino aflopen.
  • Dan vooral in het NU leven.
Lees de rest van deze post »

 10 mei 2014

Aan het weer zal het niet liggen. Het is een zonnige dag en Gina is al vroeg (6uur)  uit de slaapzak. De avond tevoren heeft zij heerlijk gegeten met 2 Nederlanders van 62+en dan wordt het altijd wel iets later dan gewoonlijk. Om 6uur gaan de lichten aan. Met 23 anderen heeft zij op een wiebelig stapelbed gelegen. Zij mocht/moest boven slapen en dat is meer een crime voor diegene die onder slaapt. Dame moet er ’s nachts altijd wel een keer uit. De wandeling van vandaag gaat over licht glooiend terrein en ook wel bebossing. Dat is heerlijk met 25-27 graden. Gina loopt veel alleen en vindt dit helemaal niet erg. Er zijn onderweg wel enkele korte gesprekjes. Vlak voor Pamplona een kleine heuvel op en af door het bos en dan een klein restaurant. Daar ontmoet zij weer de Deense jongen en samen drinken zij koffie. Dit is standaard als ikzelf met Gina wandel; er moet altijd een koffiestop zijn. Foto uit Pamplona:Gina heeft een tocht met vallen en opstaan gekozen. Dat is een pelgrimage ook maar nu neemt zij het letterlijk. Zij is gevallen en alles werkt nog. Zij lijkt wel op mij. Het is voor gewoon dat ik tijdens het biken een of tweemaal de grond op zoek. Het gebeurde op eenpunt in Pamplona. Het is druk en er zijn twee oversteeklichten kort achter elkaar. Er tussen is eentrapje en dat zag zij niet. Met een rugzak van 12 kilo kwam zij te vallen. Spanjaarden schieten haar te hulp en willen haar omhoog helpen. Dat wil zij niet maar zegt: “please take my sack off”. Dit is een stuk lichter om haar overeind te helpen. Een oudere man en vrouw wilden haar met de auto naar het ziekenhuis brengen maar zij wimpelt dit af: “no everything works” en liet zien dat het zo was. Een andere man dacht dat Gina uitgeput was: “slow the way up”. Even later komen die oudere man en vrouw toch uit de auto of Gina niet met hun mee  wilde. Kon zij even uitrusten en zij wilden ook eten voor haar koken. “It’s oké” zei Gina, “thank you, thank you, thank you”. Pamplona is voor Gina te druk. Zij ziet ook geen andere pelgrims meer, die zijn zeker de refugio’s ingedoken, en vervolgt haar pad , Pamplona uit. Vlak voor het plaatsje Cizur Menor heeft Gina een hongaar ingehaald. Hij was de eerste dagen overmoedig geweest en had knie in het verband. Hij liep moeilijk maar ging nog verder naar het volgende dorp. Anderhalf uur verder komt zij een alleen lopend jongen tegen en samen lopen zij op, vertellende over mijn in het water gevallen fietstocht naar Boedapest in 2013. Al met al komt zij aan in de refugio na 8 uur onderweg te zijn en is moe. De schade: 2 kleine blaartjes op de tenen (daar heeft zij Compeed voor), blauwe li knie,scheen en bovenbeen. Gina komt aan in een fijne refugio en scoort vandaag het onderbed van het stapelbed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitrusten ergens onderweg MET koffie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

refugio Cizur Menor

 

 

 

En zo ben ik enkele uurtjes bezig met de site. Het dood de tijd en leuk te doen. Wat mij betreft een slechte nacht terwijl ik gisteravond even dacht eind deze week op pad te kunnen.

9 mei 2014.

De berichten van Gina komen soms ook na het sluiten van de site. Wat blijkt: Gina is gisteren gezegend tijdens een kerkdienst. Haar refugio was in een klooster. Misschien leek haar dit wel wat maar zij zal hier maar een nacht verblijven. Het was wel goed dat zij oordoppen mee had genomen want zij verwonderde over het gesnurk. Ja, ja dat heeft zij lang niet meer gehoord want ik ben daar mee gestopt; slapen met 2 hoofdkussens. De route die zij vandaag gaat is over rotsig terrein en 'down hill'. Zij  stuurde mij deze foto:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je ziet wel dat zij niet alleen loopt.

 

Op rustmomenten doet zij de schoenen en sokken uit om de voeten droog te houden. Zij kreeg al bijna een blaar achter de hiel en met een anti-blaarpleister is dit goed gegaan. Had zij gisteren gezelschap van een Engelsman en een Deen, waardoor Gina haar engels weer helemaal is bijgespijkerd, was er vandaag een ex-marathonloper en had zij een waardevol gesprek. Na 7uur en drie kwartier of wel 21km komt Gina aan in Zubiri. Vermoeid in de benen en na de douche op bed. 's Avonds gaat zij met een Nederlandse dame, die zij op een vorige dag al had ontmoet, eten. Zij doen zich tegoed aan een heerlijke spaanse maaltijd en wijn die standaard de pelgrimsmaaltijd begeleidt.   

Dan nog even over mijzelf. Ben bij Wolter de manuele therapeut geweest en een belangrijke 'kraak' gezet. Kwam wat pijnlijk van de bank af. De huisarts ook gebeld omdat mijn pijnbestrijding weinig soelaas biedt. Bovendien nam ik teveel wat slecht combineert met mijn rheumamedicatie. Nu over op de Tramadol maar dat het nu beter gaat? Ik loop wel makkelijker maar heb alleen geen last/pijn als ik slaap. Dat zijn 3-4 uurtjes en nu alweer elke nacht vanaf maandag. Als je het verder bekijkt heb ik uitstekende verzorging van mijn schoonouders. Hang op de bank en met wat lezen en televisie kijken.

 

 6-8 mei 2014

 

Afgelopen zaterdag hebben wij het huis en de tuin tip-top in orde gemaakt. Gina haar ouders zullen de komende weken in ons huis vertoeven en voor Tommy en Skip zorgen en zelf ook vakantie te vieren. Zondag hadden wij al bijtijds onze tassen klaar en zijn vertrokken naar Stein. Een hartelijk weerzien met onze vriend Willem. Bijkletsen in het zonnetje en gekoelde Griekse rode wijn drinken. Ik heb al gelijk 12 flessen besteld, wat is dat lekker spul. Maandag een mooie dag in Limburg en maakten een fijne wandeling door het heuvelland. Ik kwam er achter dat ik shampoo was vergeten, wat achteraf niet zo bleek te zijn, en met dat boodschapje ging het fout. Ik stap achterin Willem zijn auto en het schiet het in mijn rug. Het bekende probleem waar ik al bijna een jaar geen last meer van had. Zetten alle dokters de seinen op groen om op stap te gaan, vergeet ik de rug. Kon niet op of neer en met een heerlijke maaltijd bij de Griek volbreng ik deze avond wel. Maar ’s nachts is het een crime. Ik slaap 2 uurtjes en dan wakker. Woelen en draaien, alles deed zeer en maar denken …”hoe nu verder?”. Gina merkte het ook en om 5 uur bespreken we dat ik niet mee ga.

Gina gaat alleen en dat is goed. Een wens komt hiermee in vervulling, een wens die je zelf moet maken. Na het ontbijt vertrekt Gina met Willem naar het vliegveld Charleroi. Het is iets bij 16.00uur dat zij al in St.Jean-pied-de port is gearriveerd. Samen met 4 dames hebben zij een taxi gehuurd. Dat scheelt een reis met de trein van 4 uur incluis het lange wachten. Hartelijke ontvangst in de refugio valt haar ten deel. Zij geniet. Woensdag de eerste etappe. Een korte maar zware tocht,steil de Pyreneën op. Wederom een hartelijke ontvangst in de reeds eerder besproken refugio (pelgrimsovernachtinfsplaats)Orisson .

Bij  refugio Orisson

 

Donderdag een tocht van 17km verder de berg op. Het is stralend weer en zij geniet volop. Ook de pelgrimsmaaltijden vallen er goed in. Vanaf vrijdag gaat het bergafwaarts maar het zal steeds golvend blijven.

Intussen rijd ik dinsdag naar huis. Natuurlijk doet het zeer en dan vooral bij het uitstappen wat ik onderweg enkele malen doe. Woensdag kan ik al bij Wolter, mijn manuele therapeut, terecht. De nachten verlopen slecht. Kan niet liggen en word geregeld wakker van de pijn. De behandeling op donderdag gaat beter, mede om de opgedragen thuisoefeningen, en ga daarna in het Thermaalbad. Dobberend tussen de vele Duitsers, allemaal ouder dan mij als ik het inschat, en kwebbelende en roddelende bejaarde dames die aan de reling hangen. Vrijdag ga ik weer naar Wolter ik vervolg beide 'verhaallijnen' met de whatsapp’s van Gina met dito foto’s.

 

Op mijn verzoek op het hoogste punt van de berg deze foto. Mooi weer!!