Zo spontaan wat schrijven is wel zo leuk. Muziek past wel bij wat ook een uitkomst kan zijn bij het onderstaande: kies het juiste, stem het juiste

Begrijp ik het goed?

Omdat er een financiëel probleem is vindt er een afvloeiing van personeel plaats. Dat betekent dus dat er arbeidsplaatsen verdwijnen. Ontslagen medewerkers worden verplicht te solliciteren op steeds minder arbeidsplaatsen terwijl er steeds meer werkzoekenden komen. Dat is toch vreemd!!! Dan het volgende: na de ww-uitkering van 70% van het laatst verdiende volgt er de bijstand. Het toenemende aantal werkzoekenden hebben minder te besteden. Er wordt minder uitgegeven waardoor er voor bedrijven minder inkomsten zijn. Het gevolg is een verdere inkrimping van het personele bestand. De cirkel is rond.

De oplossing?

Bezuinigen door inkrimping van personeel helpt niet. Wat wel zou helpen Is de 3%-norm los te laten waardoor er door de overheid niet zo strak bezuinigd hoeft te worden en de economie een push kan krijgen. Hap-snap-plak overheidsbeleid verlaten maar komen tot een duidelijk overheids bussineescase.  Is arbeidsplaatsen te handhaven door de pensioenleeftijd niet te verhogen waardoor instromers op de arbeidsmarkt wel meer kans krijgen.

Melissa, Luna en Gina vorige week in de dierentuin. Het andere feestje staat op hier https://www.facebook.com/tonny.vandijk1?ref=tn_tnmn

David Bowie: wild is the wind

Afgelopen weekend de fietstest, ben ik klaar voor de fietstocht naar Boedapest over 4 week. Nou, helemaal klaar. 110 km gereden, sprints en op kop tegen de wind in en het ging prima. Ik zie het met vertrouwen tegenmoet. Zaterdag een langere wandeling met Gina te Drenthe en ook dat gaat heel goed. De chronische pijn/ontsteking op de aanhechting van achillespees op het hielbeen blijft achterwege. Dus doortrainen om volgend jaar klaar te zijn voor de voettocht naar Santiago de Compostella. Deze week ook wat verder gekeken naar de mogelijkheid om eerder te stoppen met het werk. Dat kan maar niet dat ik dat doe, het werk is nog veel te leuk al vermaak ik mij thuis, na mijn langdurige verplichting om thuis te blijven het vorige jaar, wel erg goed. Had dat jaren niet gedacht. Ik heb zoveel hobby's, bezigheden, een te grote tuin en een huishouden te doen, dat ik tijd te kort kom. En de tijd is genadeloos en ik wil nog zoveel. Maar op de zondagochtend, als Groningen nog slaapt zal ik op m;n fiets stappen met filosoferen. 

Filosoferen

Met een zachte plop valt de dobber in het rimpelloze water. Nevel bedekt de aarde met een donzen deken. Enkele koeienkoppen steken er boven uit en kijken me met die donkere kijkers aan. In het oosten kleurt de hemel al licht oranje en heeft de nacht zijn donkere jas al van zich afgegooid. Het is windstil en alleen de eerste klanken van de lijster omlijsten dit verstilde tafereel. Het is 04.45 uur en ik mag op dit moment een deelnemer zijn. Ik klap mijn stoeltje uit en zet de hengel vast in het meterhoge riet dat de beschoeiing is van dit doodlopende kanaaltje. Niet zichtbaar vanaf de weg maar alleen achter de huizenrij langs over het daarliggende weiland is het te bereiken. De uitwerpselen van de koeien probeer je te omzeilen en dat is al een kunst op zich gelet de visbagage die ik steevast meeneem. Ik ben eigenlijk geen visser. Ik ben een genieter van de natuur en om enig vertier daarnaast te hebben heb ik me een bamboehengelstok met enkele vissnoertjes gekocht. Een weekendtas met brood en drinken en een stoeltje completeren mijn gehele uitrusting. De ochtend is van mij. Omdat het dobbertje nog niet mooi recht staat klem ik nog een flinterdun stukje lood aan de vislijn en het een pluimpje brood op de haak kan het actieve gedeelte beginnen. Eigenlijk hoef ik niets te vangen, ik vind dit al mooi genoeg. De hemel wordt een palet aan kleuren en lichte strepen, de uitwerpselen van de vliegtuigen, doorklieven de blauw wordende lucht. Het opkomende zonlicht kleurt de onderkant van de enkele schaapwolkjes rood en het wordt stil. Een zacht gespat haalt mij uit dit ultiem genot. Ik zie rond het dobbertje enkele kringen, dan zakt het dobbertje weer onder water om dan met een sprongetje boven de waterlijn uit te komen. Ik moet welhaast beet hebben. Ik geef een lichte tik met het topje van de hengel en haal mijn eerste rietvoorntje binnen. Het geeft zich makkelijk gewonnen. Ik zet ‘m terug in het water en met een fris pluimpje op de punt van de haak gaat het ‘spel’ opnieuw beginnen. De zon klimt boven de horizon uit en de eerste warme zonnestralen omarmen mijn wereld. De nevel lost op in slierten en langzaam worden de koeien geheel zichtbaar. Ik zak achterover in mijn stoel en knijp de ogen tot spleetjes dicht. De warme zon en het felle licht, het vroege opstaan en langzaam begeef ik me in dromenland. Het is maar kortstondig maar genoeg. Het dobbertje ligt al tijden stil in het water. De eerste filosofische vraagstukken komen in mij op. Waartoe dient dit, zo om mij heen? Wat is de zin van leven, van mijn leven? Op school leerde ik dat de zin van mijn leven was om God te dienen en om dan in het hiernamaals gelukkig te zijn. Ik geloof niet in een verpersoonlijking van God. Volgens mij is die God alles om ons heen en dat wij mensen deel uitmaken van de aarde. En dat hiernamaals? Dat hiernamaals is dat wat na mij komt. Dat is mijn nageslacht waar ik gelukkig mee kan zijn omdat ik in mijn leven voor hen een heel klein weggetje naar hun toekomst heb geëffend. Ik ben er uit. De aarde behoort niet aan de mens maar de mens behoort aan de aarde. Geschapen om er behoedzaam mee om te gaan en de keten van al het leven in stand te houden. Elk onderdeel van flora en fauna staat ten dienste van iets wat hoger is; en de mens is het eind van de keten. De mens heeft de zorg het ecologisch evenwicht te handhaven en doet dat door niet in te grijpen want de natuur heeft het vermogen om zijn oorspronkelijke staat terug te vinden.

Zo gebeurt het zo vaak dat het gemijmer een vraagstuk met een verhaal oplevert. Mijn vraagstuk is wat ik om mij heen zie. Halen wij door economisch belang niet geregeld dan wel langdurig een schakel uit de keten of past ons vernietigende gedrag in het natuurlijke dus ecologische systeem?

 M'n tentje.

Moest 'm uittesten of die na drie jaar in de tas nog waterdicht was. En dan regent het maar hoogst zelden. heeft er 2 week gestaan, is waterdicht en op het gras is nu een gele plek achtergebleven. Overweeg even te stoppen met dit wekelijks bericht. Anders is er een gilde die weet wanneer ik onderweg ben. Dus tot later.

Ayla: Chi mai (watergate remix)

Een nummer voor mijn spinningmaten. Dit nummer kwam ter sprake maar zij konden het niet herinneren.

Zelf fiets ik al weer meer. het gaat goed maar hoe ik er voor sta weet ik niet. Dat gaat zondag gebeuren als ik met Coen op pad ga. Houd ik 'm bij of....?? Dagelijks op de fiets naar het werk via de paarden in Oude Pekela. Kom in kilometers niet ver, ongeveer 30 km. Maar op de zondag op de trekkingfiets kom ik verder samen met Gina. Eerst met frisse tegenwind:

Foto van Gina en de foto toont de lijnen in het landschap.

Ik kom helemaal niet in de 'mood' voor het schrijven van een verhaal, een oude:

Droeve ogen

Droeve ogen die een meelijwekkend gevoel bij mij opriep. Donkere kijkers onder de hoofddoek. Het was een mooie vrouw en kleurrijk gekleed zoals ik ze zo vaak in mijn dorp zag. Sinds het asielzoekerscentrum hier was gevestigd kleurde de Hoofdweg nog meer. Dagelijks gingen de bewoners naar de groenteman die verderop in het dorp zijn nering had. Boodschappen doen was een van de weinige bezigheden wat hen de dag aan vertier blijkbaar bood. Teruggeworpen op louter hun fysieke gesteldheid, hun geestelijke gezondheid welke door alle doorgemaakte ellende menigeen in diepe depressie deed belanden, was vaak hun tweede dorpenronde een bezoek aan de huisarts die 2 kilometer verderop zijn praktijk uitoefende. Ik ontmoette haar bij een van de contactmiddagen die een plaatselijke partij had georganiseerd. Normaliter staat mijn agenda vol met aktiviteiten en vind mijn jaarlijkse vrijwilligersweek voldoende. Toch gaf dat niet meer de voldoening die ik er van verwachtte. Het verzorgen van een week vakantie voor meervoudig gehandicapten was zeker wel zinvol maar niet voor mij. In vergelijk met de gezondheidszorg in de Derde Wereld was het peil in Nederland hoogstaand. Ik had mij voorgenomen in een van de komende jaren meerdere weken mij naar een onderontwikkelingsland te laten uitzenden. Ik dacht bij deze contactdag een globale indruk te verwerven over deze medeburgers, hun oorspronkelijke leefomgeving en alles wat zich verder spontaan zou aandienen. Langzaam druppelden de asielzoekers binnen terwijl er maar enkele dorpelingen aanwezig waren. Enkele notabelen zag ik die het als een verplicht nummer opvatten, bedacht ik in mijn slechtste gedachten. Ik zag enkele leden van de organiserende partij en ik. Ik had me aan de ronde tafel in de ontvangstruimte van het AZC genesteld en kreeg een kop groene thee van haar aangeboden. Daar stond ze met aan haar hand een hummeltje van nauwelijks 2 jaar. Een krullebol met zwart haar, een rood T-shirt en een luierbroekje. Een vingertje in de mond en de andere vingers opklemden een troetelbeest. Ik nodigde haar uit bij me te komen zitten. Ze sprak alleen wat Frans en met handen konden we toch een redelijk gesprek hebben. Natuurlijk hielp het dat ik een vrouw ben want ik begreep  dat ze geen contact mocht maken met andere mannen. Ze maakte slaande bewegingen. Ze kwam uit Rwanda, vertelde ze, en haar man en zij waren het enkele jaren geleden ontvlucht. Nu moest ze weer terug omdat haar asielverzoek was afgewezen, er was een stabiel regime en voor hun veiligheid hoefde ze niet te vrezen. Ik vertelde wat mijn doel van mijn aanwezigheid hier was en dat ik, als verpleegster, graag wat wilde betekenen voor mijn medemens in den verre. Toen gebeurde het ongeloofelijke. Ze stond op, keek om zich heen, en graaide onder haar rok. Ze trok een doek tevoorschijn welke doordrenkt was met urine. Ik deinsde terug en ze vertelde het volgende nadat ze de doek weer in positie van haar kruis had gebracht. Als kind was zij besneden en dat is een gebruikelijk ritueel in haar dorp. Hierbij zijn een aantal vooronderstellingen namelijk dat besnijdenis ervoor zorgt dat vrouwen voor en tijdens het huwelijk rein zijn en men stelt dat de vulva door besnijdenis mooier en schoner is. Besnijdenis zou ook de vruchtbaarheid bevorderen, er wordt voorkomen dat de vrouw plezier beleeft aan geslachtsgemeenschap. Haar benen waren na de ingreep aan elkaar gebonden waardoor de vulva tot een kleine opening was gereduceerd. Op de eerste huwelijksnacht had haar man dit geopend met een stomp mes wat niet alleen vreselijk zeer deed maar haar ook gelijk incontinent maakte. Kort daarna was ze zwanger geworden, kreeg een meisje en daarbij is het gebleven. Haar echtgenoot was vies van haar geworden, boos dat ze hem geen zoon had geschonken en botvierde ook zijn onmacht en het leed door het regime hem daar was aangedaan, op haar. Mishandeling werd meer regel dan uitzondering. Ze stond er nu alleen voor want hij had zich niet meer laten zien, waarschijnlijk de illigaliteit ingedoken. Ze vertelde dat ze graag geholpen wilde worden om niet meer incontinent te zijn. Ze was het medische circuit ingedoken en dat behoedde haar voorlopige voor uitzetting. Ze was naar hier gekomen om toch contact te krijgen met de dorpelingen. Naar verwachting zou ze hier nog wel een poos verblijven tot na haar behandeling en de aansluitende fysiotherapie. Als je naar mijn land gaat, vervolgde ze, zou het mooi zijn als je deze vrouwenbesnijdenis aan de kaak zou stellen. Ik kan daar niets aan doen, antwoordde ik, dat is zo’n oud gebruik daar kan alleen een regering wat aan doen. Ik kan wel hulp bieden aan vrouwen die zoals jij verminkt zijn en vanwege de incontinentie in een isolement leven. Dank je wel, antwoordde ze en stond op en gaf mij glimlachend een hand. Machteloos en ontdaan slobberde ik de groene thee naar binnen. Ik had helemaal geen zin meer aan nog een ontmoeting. Ik zag haar op de rug terwijl ze enigszins wijdbeens van mij wegliep, het kleine meisje aan de hand. Die blijft het gelukkig bespaard als ze tenminste niet terug gestuurd zouden worden naar hun land van herkomst. Ik vraag me nu af of ik nog wel uitgezonden wil worden, ik zou hier in mijn dorp in het AZC ook genoeg kunnne betekenen.

Eva Cassidy: the waiting is over.

Langzaam een aanvang gemaakt met de fietstochtvoorbereiding. Uitgebreider nee, maar wel vaker op de fiets. Moet aandacht verdelen omdat wij ook in voorbereiding zijn voor volgend jaar met de wandeltocht naar Santiago. Een goede balans zoeken met de lichamelijke inspanning en de relaties in de schaarse vrije tijd. Maar....het komt goed. Nee, het gaat allemaal goed. Dan heb ik wel uitgebreider geschreven in mails waarvan de strekking wel een column zou kunnen opleveren. Wie weet, een verhaal is er deze week ook weer niet van gekomen. Geen geestverruimende tijd genoten. Toch langer fietsen/wandelen? Dan dit:

PvdA-leider Diederik Samsom was onlangs te gast in NPO College Tour. Daarin zei hij letterlijk: "Ik vind het een slecht idee dat Nederland een belastingparadijs is; dat we te weinig belasting heffen op bedrijven die hier niks doen, maar alleen maar hun geld langssluizen.” Dat vond de SP ook. Dus Kamerleden Bashir en Merkies schreven de quotes van Didi over van TV en dienden de volgende motie in: "De Kamer, gehoord de beraadslaging, van mening dat het een slecht idee is dat Nederland te weinig belasting heft op bedrijven die enkel geld door Nederland sluizen; van oordeel dat het een slecht idee is dat Nederland een belastingparadijs is; verzoekt de regering, op korte termijn met voorstellen te komen om ervoor te zorgen dat Nederland geen belastingparadijs is, en gaat over tot de orde van de dag." Kat in het bakkie voor de SP, zou je denken. Ohnee, niet. Want de PvdA stemde keihard tegen de letterlijke woorden van hun eigen partijleider, die daarna zelf ijskoud beweert dat de motie stinkt. Macht blijkt weer eens belangrijker alsdan principes. Desalniettemin hulde aan de SP voor deze politieke bitchslap, die de PvdA wederom ontmaskert als opportunisten die voor eigen gewin keihard tegen hun electoraat liegen op nationale tv. Diederik Samsom, u bent een slalomsocialist.

En als je nog blijft mopperen of schelden op de regering...... je hebt er zelf voor gekozen, Nederland. En vooral de weglopers van de SP en overgingen naar de PvdA. Mijn familielid zou zeggen: "..ie ebt in oew eig'n zak 'scheten" ( ik kom uit Zwolle maar nimmer gesproken of geschreven en toch hoor je m'n tongval).

mooie 's-en in het land.

Dan een tussendoortje. Mooie Paasdagen doorgebracht met mijn familie in Luxemburg. Geef 2 foto's mee:

Samen met Gina. Dan heeft iedereen nu ook een gezicht bij een naam die ik geregeld noem (zal noemen).

........en zo ineens zie je het. Veel meer mooie plaatjes geschoten maar dat komt later wel.

Adele: rolling in the deep

Mijn verzoeknummer op de laatste dag van mijn maanden spinning. Ik stop daar mee en nu buiten fietsen. Echter, het nummer werd niet afgespeeld. Bedankt Jan, ik zal nog een mooi verhaal over jou schrijven....!!!!

Het zit mij niet mee. De rug vertoont weer dermate kuren dat ik Wolter , m'n manuele therapeut al tweemaal deze week heb bezocht. Hoop dat de rug het komende weekend mij geen parten speelt. Toch verbleken deze klachten bij hen die deze hulp niet meer kunnen betalen. Door de verhoging van de eigen bijdrage is het opvallend dat in de zwak sociale omgevingen mensen niet meer hun nodige medicatie en zorg bij de huisarts halen. Het geld is er gewoon niet. Gaat het nu fout, bv de maagzuurremmers gebruikt men niet meer waardoor de kans op een maagbloeding cq 12-vingerige darmperforatie een ziekenhuisopname noodzakelijk maakt. Dat is een dure voor.....juist de ziektekostenverzekeraar.  Maar Nederland heeft voor deze regering gekozen waarbij wederom blijkt dat voor de PvdA op het pluche zitten belangrijker is dan zorg hebben voor een sociale samenleving. Kom hier zeker nog eens op terug. Het verblijdende verhaal voor de Paasdagen:

Verdoemenis

Hij leefde volgens de Bijbel. Zijn ouders hadden het boek tot hun eigen levenswijze gemaakt en droegen het uit naar hun enige zoon. Na de gezamelijke maaltijd werd er uit de heilige Schrift voorgelezen, in soberheid leven, zondags tweemaal naar de kerk en zaterdagavond naar de Bijbelstudie. Het zware leven met amper spel werd zijn deel. De toorn Gods werd hem zo vaak voorgespiegeld dat het leek alsof hij voor niets deugde en zeker na zijn dood niet in de hemel kon belanden. Elke keer als het kind in hem naar de voorgrond kwam, een ondeugendheidje dat de grens van het aanvaardbare tartte, sloegen zijn ouders het neer met een treffende Bijbeltekst en werd hij gestraft. Was het eerst met het verwijderen uit het gezinsgebeuren, zoals voor straf naar bed en later naar bed zonder maaltijd, werd het later met straffe hand. Dat was dan meestal 10 slagen met het Spaanse riet. Met harde hand werd hij het keurslijf ingeramd dat leven volgens Gods norm was. “Is een ander woord voor God niet Liefde?” opperde hij eenmaal toen hij dacht de Bijbel te begrijpen. “Ja, liefde voor Hem en leven volgens zijn wetten. Dat betekent niet dat jij je alles maar kan veroorloven. Eert uw vader en uw moeder staat geschreven. Het is ‘ja, vader en ja moeder’”, had vader geantwoord terwijl hij gelijk een oorveeg kreeg. Teruggedrukt in het beklemde harnas van het geloof werkte hij zonder vreugde naar volwassenheid. De technische school werd met grootse moeite maar met glans afgerond. Vervolgens kwam hij, na de grafische school, aan het werk in een kleine drukkerij. In de avonduren volgde hij een handelsopleiding en na 7 jaar nam hij de zaak over van de inmiddels gepensioneerde eigenaar. Nou ja, zijn ouders betaalden de overnamekosten want lenen was vanuit geloofsovertuiging uit den boze. Het was hard werken met lange dagen. In de vrije uren bezocht hij als ouderling gemeentegenoten van de kerk. Altijd bezig zijn om van het vinden van een relatiepartner maar niet te denken. Hij was al blij als hij al ’s avonds tegen tienen vermoeid op de bank neerplofte. Werken en slapen vulden zijn dagen waarbij de zondag, de dag de heren, de rustdag was. Er mocht niet gewerkt worden maar dan was er twee keer de gang naar de kerk.

"Ik lig op bed. Ik heb niet lang meer. Het begon met verminderde plasklacht en moest wel heel vaak op een dag naar het toilet. Om maar niet te spreken van de nacht, ik kreeg nog maar amper nachtrust. Eenmaal in het medische circuit belandt werd ik binnenste buiten gekeerd. Na 2 week kwam de uitslag verpletterend binnen: prostaatkanker! Vervolgonderzoek toonde aan dat ik ook al uitzaaiingen had in longen en bot. Einde oefening en als alleenstaande kreeg ik alle zorg van Buurtzorg en wacht ik nu op mijn einde. Wat heeft het leven mij gebracht? Ik heb mij suf gewerkt maar waarvoor? Heeft het geld mij dat geluk gebracht? Was eigen baas maar dat zou vrijheid gegeven hebben als het een florerend bedrijf was geweest. Maar door de opkomst van internet liep de vraag naar drukwerk ver terug en kon ik met moeite de zaak draaiende houden. Ik ben geleefd door het bedrijf! Wat heeft al die Godvruchtigheid mij gebracht? Een leven in een dwangbuis waar ik nimmer mijzelf kon zijn. Nooit mijzelf maar altijd alles wat mij gezegd, vertelt en voorgehouden werd. Het is nooit makkelijk geweest maar heb wel mijn steentje bijgedragen aan de mens. Ik gaf hen leesvoer om zo in de vergetelheid te geraken, in vervoering kwamen door de prozaïsche woorden of gewoon ter lering. Mijn bijdrage aan de gemeentegenoten om een lichtpunt te zijn in een, ook voor hen, zwaar leven. Maar nooit heb ik er voor mijzelf kunnen zijn. Is dit de bestemming van de mens op deze aarde? Hier lig ik en wacht op mijn einde. Verlost van hevige botpijnen, geen last meer voor al die alleraardigste en hulpvaardige verpleegkundigen van Buurtzorg. Maar zelf de beslissing om vrijwillig uit mijn leven te stappen is mij niet gegund en zal mijn Golgotha nog wel even voorduren voordat ik eindelijk afscheid mag nemen. Afscheid nemen van……niemand."

 Vrolijke paasdagen

Tom Odell: another love

Mooi nummer? Niet zo maar wel apart en er is vast wel een lezer die dit kan waarderen. M'n "internetstalker" uit Oude Pekela is er mee gestopt. Twee- of driemaal daags m'm site raadplegen terwijl ik slechts eenmaal per week wat schrijf .....tja, tenzij je muziek mooi vindt. Afgelopen zaterdag de fietsmaten in Amersfoort ontmoet en besloten op zaterdag 22 mei vanuit Stein naar Boedapest te vertrekken. Frea wordt een week eerder geopereerd en dat was gisteren. Heeft zij een week langer om te revalideren. Ik krijg er steeds meer zin aan. Fiets nu met de trekkingfiets om er weer aan te wennen. 's Morgens via Pekela naar Winschoten om te werken. Met de terugreis erbij kom ik dagelijks tegen de 35 km. Het weekend weer de lange afstand en dan de zaterdag voor de wandeling. Voor volgend jaar alvast als ik met Gina naar Santiago ga wandelen. Plannen maken en zien welke uiteindelijk ten uitvoer gebracht worden. Met dit lichaam, welke door al dat gesport al aardig is gesloopt, blijft het afwachten maar ben en blijf een optimist. Dan het verhaal:

Zijn eerste afspraakje

Voorzichtig duwde hij de deur van het etablissement open en stapte binnen. Hij keek rond op zoek naar zijn afspraak. Die had hij enkele dagen tevoren gemaakt en had dit restaurant uitgekozen vanwege zijn mooie enigszins idyllische  ligging nabij de kerk uit de 16-de eeuw. Het restaurant was heel vroeger een pastorie geweest waar ook recht gesproken werd. Het plein voor de kerk was vrij van autoverkeer waardoor het geheel een diepe rust uitstraalde. Als het weer het toeliet kon je prima buiten op het terras vertoeven of onder de immense kastanjeboom zitten waar een bank rondom de stam was geplaatst.. Het was niet alleen deze ambiance maar zeker de voortreffelijke keuken die veel weg had van wat ook een Franse bistro heeft. Het was nog rustig binnen. Enkele tafeltjes aan het raam waren bezet en het licht van een ondergaande zon viel diffuus door de oude ramen van gehamerd glas. Dan ontwaarde hij haar. Ze zat enigszins verscholen achter een plantenbak waar de diverse planten nodig een snoeibeurtje moesten hebben.. “Ha, je was er al” merkte hij onzinnig op.  Hij was een beetje nerveus bij  dit  eerste  afspraakje en zocht zijn woorden.  Hij kende haar wel maar onderweg kon hij zich niet bedenken wat de eerste kennismaking was geweest. Het moest wel een vluchtige geweest zijn. Hij had haar ook al eens gezien bij een inzamelingsactie bij een grootgrutter. Hij had toen de spontane actie om niets voor de inzameling te geven maar om voor haar bloemen te kopen omdat de inzamelaar zoiets belangeloos en vrijwillig doet. Jaren had hij haar niet meer gezien tot op een receptie. Een geanimeerd gesprek over sport en het werk werd door een toespraak van het directoraat onderbroken maar kreeg een vervolg op het internet. Van het een kwam het ander en dat resulteerde in dit afspraakje. Tijdens een maaltijd kun je immers een goed gesprek hebben, valt het niet snel stil en je wordt niet gestoord. Ze stond op en met een hand en een zoen was het ijs ook gebroken. Er viel veel te vertellen en hij voelde zich snel op zijn gemak. De bediening kwam enkele malen tevergeefs om de bestelling op te nemen. Ze hadden helemaal geen tijd zich te verdiepen in de menukaart, maar nipten wel aan het goede glas wijn. Gaandeweg de avond kwam hij er achter dat zij veel hobby’s  gemeen hadden en ook de interesses lagen dicht bij elkaar. Tijdens  het voorgerecht stroomde de zaak vol met toeristen die vanwege het koude weer niet gingen barbecueën maar binnen een gezamenlijke maaltijd  tot zich zouden nemen. Zes grote bakken op een rechaud geurden welriekend. Met het bordje in de hand schuifelden wel  50 toeristen langs de ‘troggen” en schepten de borden voller dan hun maag waarschijnlijk aan kon. Het geroezemoes droeg zeker bij aan een goede sfeer en drong hen meer in een anonimiteit. Hun gesprek stokte geen moment ofschoon het wel steeds aan de oppervlakte bleef. Er waren geen filosofische gedachten of uitspraken, wel een politieke noot en ook daarin bleken ze dezelfde partij aan te hangen.  De tijd was te kort en de maaltijd ofschoon die meer koud dan warm, vanwege het geanimeerde gesprek, naar binnen werd geschoven was er nog  niet alles  gezegd of besproken. Ze behoorden, behoudens de toeristen, tot de laatsten die vertrokken.  Eenmaal buiten spraken ze wederzijds hun genoegen uit over een geslaagde avond die zeker een vervolg moest krijgen.  Met een kus op beide wangen nam hij afscheid van haar, ze stapte in haar auto en reed weg. Hij had haar moeten nawuiven maar een gelukzalige gevoel had zich helemaal meester van hem gemaakt en daarmee was hij allang onderweg naar zijn bolide. “Hé, hoe vond jij het zaterdagavond?” vroeg zij bij het kopieerapparaat aan hem. “Ach, was jij dat bij die toeristen?” antwoordde hij. “Ja, het was een bedrijfsuitje van Jan zijn werk. En die je bij je had was dat je vriendin?” Hij voelde dat hij kleurde maar dat kon ze toch niet zien door zijn gebruinde gelaat. ”Nee, gewoon een kennis”, antwoordde hij  en diep van binnen wist hij het niet maar hoopte van wel. Hoe triest en troosteloos het Groningse landschap kan zijn en toch weet je er weer iets moois van te maken.

Pearl Jam: black

Dit nummer hoorden wij, Gina en ik, toen we onderweg waren. Pracht nummer wat plaatsing hier rechtvaardigd. Afgelopen zaterdag vooreerst voor de laatste keer met Jaap gelopen. Beiden hebben wij ook teveel bezigheden en beperkte tijd. Zelf ga ik nu wel door met wandelen maar is niet meer gebonden aan de zaterdag. Wil mij geleidelijk voorbereiden op de wandeltocht naar Santiago de Compostella. Gina ook en mogelijk volgend jaar al de eerste etappes maken. Zondag een hele dag in de bioscoop gezeten. De filmliga draaide 3 films in Stadskanaal. Wel een lange zit en houd daar een beetje rugpijn aan over. Ik heb maandag het verhaal afgeschreven. Donderdag en vrijdag 2 dagen OR-cursus en zaterdag m'n fietsmaten ontmoeten in Amersfoort. Laat ik nu de auto nodig hebben schiet hij vanaf dinsdag steeds uit de vijfde versnelling. kan deze niet meer gebruiken. De garage doet onderzoek en et als uitkost: nieuwe 5-de versnelling of een tweedehands versnellingsbak. wat het goedkoopst is gaat aar gebeuren. Na de €4000 vertimmering er aan vorig jaar nu dit dure grapje. maar ja, hij is het waard, emotionele verbondeneid zullen we maar zeggen. Dan het verhaal. Laat ik vooraf zeggen dat ik weer eens in de ik-vorm heb geschreven en de regelmatige lezer weet dat ik dat zelden doe omdat men zou kunnne denken dat het ook over mijzelf zou gaan. Echter voor mij is de inhoud wel dat wat mij de laatste 2 weken bezigde en op mijn werk afgelopen week wel bewaarheid lijkt te zijn.

Die avond

Het was op een zaterdagavond. Ik liep over de verlaten hoofdweg van een uitgestorven dorp. Ik kon niet meer thuis zijn, de muren kwamen op mij af en de eenzaamheid daalde als een sombere deken over mij heen. Onrust nam in mij toe en ik moest er uit. Ik had mij goed gekleed op de druilerige regen. Ieder weldenkend mens was gewoon thuis gebleven maar dat was ik niet. Ik was mijzelf niet en ik wist het. Ik zat gevangen in mijn gedachten. Ik had eigenlijk wel geprobeerd mijzelf af te leiden door de dvd ‘the way’ in de speler te gooien maar kon mijn gedachten niet bij het verhaal houden. Zij had die miiddag mij te kennen te geven niet verder met mij te willen. Zij miste het vrij zijn, het vrije leven zonder verantwoording en vragen. Ook had zij bemerkt dat ‘de vlinders’ niet meer fladderden. Zij gaf aan terug te gaan naar haar moeder om vandaaruit haar plekje te vinden, de innerlijke rust terug te laten keren. Zij begreep dat zij mij pijn deed maar dat zij dit voor zichzelf moest doen. Ik gaf geen verweer, ik voelde dat zij standvastig was in haar besluit. Zij pakte de noodzakelijke spulletjes en met het bericht dat zij later met een aanhangertje de rest van haar spullen zou halen, ging zij heen. Ik bleef achter, zwaaide haar niet uit zoals ik dagelijks deed als zij naar haar werk ging. Nee, ik bleef verdwaasd zitten, vol ongeloof dat een samenzijn van 1,5 jaar zo zou aflopen. Het was wel zo dat de relatie in een dipje zat maar ik geloofde dat wij daar samen wel uit zouden komen. Tijd nemen was een goede raadgever maar het ontbrak mij aan daadkracht. Ik voelde dat er wat was maar breng dat maar eens onder woorden. Nu was zij weg en met een leeg gevoel bleef ik achter, en voelde de leegte plotseling sterk aanwezig. Ik wilde wat doen maar wat? Ik heb geloof ik wel uren zo gezeten, naar buiten starend als ik tegen achten besloot te gaan wandelen. Ik wist nog dat ik dit ook deed toen ik de hond moest laten inslapen. Tijdens het wandelen vlogen de gedachten in een ongestruktureerde stroom door m’n hoofd. Wat had ik dan fout gedaan? Welke signalen heb ik niet opgepikt of niet goed opgepikt een op waarde geschat? Het was niet belangrijk meer, dat was geschiedenis en niet meer te veranderen. Een schuldvraag, ach …dat was niet belangrijk. Het begon allengs harder te regenen maar ik merkte het nauwelijks totdat de spijkerbroek tijdens het lopen op de bovenbenen bleef plakken. Ik was al kilometers ver gelopen langs de kanaalweg die het dorp rijk was. Gat, dat het zo hard zou gaan regenen had ik niet verwacht. Verwacht, dat was het, verwachtingen! Zij had verwachtingen van mij waaraan ik niet voldeed. Verwachtingen worden vaak niet uitgesproken, die moet je maar weten. Zij verwachtte iets wat ik niet weet. Zijn dit de bronnen van conflicten in relaties, op werkplekken of waar dan ook? Als dit stapelt en niet wordt uitgesproken ontstaat de ergernis en heeft als einde dat het stuk loopt. Voor mij was er nu niets meer aan te doen. Ik begreep ineens dat het zo moest zijn en dat het goed was dat zij mij had verlaten. Het was nooit iets goeds geworden. Ik kon al moeilijk communiceren en compenseerde dat met inschikkelijkheid. Ik was nu al weer bijna doornat weer thuis. Na een warme douche besloot ik haar toch te bellen. Ik vertelde haar haar besluit te respecteren maar dat ik het er wel moeilijk mee had maar dat het zo goed was. Ik bedankte haar voor de les die ik had gekregen. Het was een harde les. Ik heb wat van je meegekregen, vertelde ik haar. Iets waar ik wat mee kan voor in de toekomst en mij zou behoeden voor verder ongelukkige gevoelens en mijzelf geen pijn zou bezorgen. Wat dan? vroeg zij uiteindelijk. “Verwachtingen zijn het zaad van teleurstellingen”.

op de fiets naar huis

Elisa Toffoli: ancora qui

Een rustig en mooi muziekstukje uit de film 'Django unchained' die ik deze week heb gezien. Het was wel een latertje geworden die avond. De film begon om 21.00 uur en duurt drie uur. Dan via Muntendam naar huis. De volgende dag weer vroeg uit de veren. Als dit de derde korte nacht is dan breekt dit ergens op. Dat was gisteren. Het lichaam protesteert. Nu weer bijgeslapen en weer helemaal fit aan de dag begonnen. Zo maar een vrije dag en wil dit besteden aan de tuin maar het weer laat dit voor mij niet toe. Ook niet erg nu er wer vorst in aantocht is. Het snoeien kan ook maar beter wachten. Laat het sporten nu ook op een laag pitje staan. Dat is ansich niet zo erg omdat de fietsvakantie pas eind mei gaat beginnen. Ik dacht dat ik in 4 week naar Boedapest zou gaan fietsen maar dat zijn er maar drie. OK, dat wordt dus door trappen. En omdat ik maar moeilijk van huis kan, tenminste dat was altijd zo dat ik na 2-3 week sterk naar het Groningse land verlangde, past mij 3 week wel. Fietsmaat Frea moet geopereerd worden aan haar knie en hoop dat zij voor die tijd weer de oude is. Anders moeten wij, Willem en ik, haar nog de heuvel opduwen ook. Gelukkig is zij wel erg getraind dus zal wel sneller als een ander op het oude niveau zitten. Deze week begonnen aan een verhaal maar ik was te vermoeid het af te schrijven dus pluk ik een oud verhaal. Deels op waarheid berust verhaal maar ik ben niet het onderwerp. Werd destijds getrickerd door een columnist van een regionale krant. Geef daar zelf in alle literaire (al lijkt dat er helemaal niet op) vrijheid mijn eigen draai aan.

De broodschrijver

Elke week zat hij tot diep in de nacht achter zijn draagbare computer om het artikel weer op tijd klaar te hebben. Het was meer uit nood geboren. Om de aanschaf van het apparaat voor zijn vrouw te kunnen verantwoorden had hij verklaard dat, door het schrijven van artikeltjes, de uitgave snel terugverdiend zou zijn. In het huisblad van zijn bedrijf had hij zitting in de redactie. Zijn teksten werden altijd met veel genoegen gelezen, zoals blijkt uit de vele positieve reacties die hij ontving. Niet dat ze informatief waren. Nee, het was meer iets dat eigenlijk wel geschikt zou kunnen zijn voor de roddelpers. Door de vele informele contacten die hij had binnen het bedrijf, zowel met het secretariaat, waar ook de directie gebruik van maakte, als wel met het stafbureau, had hij steeds wel stof te over om zijn rubriekje vol te schrijven. Daarnaast had hij een lijntje uitgelegd naar de grote vergaderruimte. Het waren voornamelijk speculatieve stukjes die er bij de werknemers ingingen als koek. Overmoedig geworden door zijn succes had hij zich als freelance medewerker aangemeld bij diverse dag-, week- en regionale bladen. Uiteindelijk kreeg hij een column toegewezen in een plaatselijk huis-aan-huisblad. Onder het pseudoniem ‘JJ. Ockey’ had hij zich verplicht wekelijks een artikel aan te leveren. De verdiensten waren maar matigjes. De computer was echter al aangeschaft en dat betekende dat hij zeker de eerste drie jaar aan deze klus verbonden was. Zijn eerste artikel zou gelijk een klapper moeten zijn. Het moest de toon zetten opdat de lezer reikhalzend uit zou kijken naar de volgende krant. Makkelijk was het niet, het geschikte onderwerp te vinden. Zijn informatiebron voor deze doelgroep had hij nog niet. Gegeven het feit dat gezondheid het bij alle soorten lezers goed doet, had hij een onderwerp genomen dat bij het hoofdstedelijke lezerspubliek zou kunnen aanslaan. Na diverse landelijke publicaties was de reputatie van het grote gezondheidsbedrijf nog zeer broos. Een, voor een buitenstaander, ervaren misstand zou bij het lezerspubliek zeker goed doen. Puttend uit de summiere informatie die hij verkreeg van overbuurvrouw Ina Groen, die daar op oproep basis zeer onregelmatig werkte, had hij zijn eerste artikel snel klaar. Met gepaste trots leverde hij een flitsend stuk af bij de hoofdredactrice. Haar kritische vragen wimpelde hij af met de mededeling dat het pure "inside" informatie was uit betrouwbare bron. Verpletterend was de reactie van het bedrijf na de publicatie. Een ingezonden brief aan de redactie in de volgende krant liet van zijn hele artikel geen spaan heel. Hij had inderdaad nagelaten het noodzakelijke onderzoek te doen. Het gezondheids­bedrijf zegde de maandelijkse kopij bijdrage op waarvoor de krant per keer steeds een fiks bedrag ontving. Bovendien kwam er een einde aan de personeelsadvertenties. Maar dit was sinds de komst van een nieuw hoofd op de personeelszaken toch al tanende. Hij had een verrekt goed verhaal nodig om zijn artikelen te mogen blijven leveren. Intussen was hij de overbuurvrouw als informatiebron kwijtgeraakt. Zij werd vreemd genoeg de laatste tijd nooit meer opgeroepen maar het zou te ver voeren om het nieuwe hoofd daar ook de schuld van te geven. Van de drie of vier artikelen die hij wekelijks aanleverde werd er maar eentje geplaatst, waaraan hij toch nog het nodige moest bij sleutelen. Door de andere artikelen ging gewoon een dikke streep. Te slecht of te opruiend richting een bepaalde doelgroep. Nooit kreeg hij reacties op zijn schrijfbrouwsels. Op zijn werk werd er lacherig over gedaan. Het plezier wat hij altijd had ondervonden in het schrijven was eraf. Het was pure arbeid geworden en het betaalde ook nog slecht. Naast zijn werkzaamheden als nachtwaker had hij nu helemaal geen i-n-p-u-t meer om voor het personeelsblad schrijven. Nee, het was niet best. Met “hoogmoed komt voor de val” en tot de computer  was afbetaald bleef deze schoenmaker mooi bij zijn leest. En dat was maar beter zo.   Mijn paard Anna wordt ook verzorgt door Anne. Ik denk dat zij er wel dagelijks mee wandelt dan wel berijdt. Zelf heb ik sinds een half jaar weer op gereden. Afgelopen zondag was dat en wat was dat toch weer heerlijk. Een hoogtepunt van deze week omdat ook in die 2 uurtjes net de zon weer scheen. Rijden over de wijdse landerijen achter de stal.

The verve: bitter sweet symfonie

Tja, vindt er maar wat van. Hoor het op Arrow en het sprak mij wel aan. Mijn onderbeen is na de tik van Neel (lees vorige week) 0.5 keer dikker dan m'n andere been. ook aardig blauw maar de functionaliteit is niet aangetast. Zaterdagavond in Tripscompagnie naar een bluesavond. Heerlijk knus, goede muziek en een flesje bier. Een schaal met kaas en worst kwam ook langs, heerlijke oubolligheid. Ik heb besloten dat ik mijn tuin zelf maar weer moet gaan doen. heb er eigenlijk geen tijd voor omdat ik zoveel andere leuke dingen doe en de tuin een noodzakelijk kwaad. Echter, vanaf april stop ik met spinning en dat geeft weer 2 avonden vrij. Dan wordt deze site dagelijks 2-3 maal aangeklikt vanuit Oude Pekela. Ben wel benieuwd wie dit is. De teller staat nu op 1169 keer. Een verhaal wat wel past bij de muziek:

RP

Zachtjes streelde hij langs de contouren van haar gezicht. Bijzondere aandacht gaf hij aan de fijngevormde neus en liet zijn vinger glijden door de ondiepe plooi die liep van de neus naar de mondhoek. Als een kunstenaar die het gezicht uit de klei vormde zo betastte hij haar hele gezicht. God, wat is ze mooi, dacht hij. De liefdevolle tedere aanraking riepen gevoelens van warme emotie op. Een onwezenlijke gedachte dat het zo ver heeft kunnen komen. Nimmer had hij gedacht dat een droom werkelijkheid zou worden.

Na het dramatisch verlopen afscheid van zijn partner, nu al weer 13 jaar terug, had hij zich terug getrokken in een eigen wereld die bestond uit louter uit werken en ’s avonds aan de buis gekluisterd zitten. Het verlies van haar had een enorme impact op hem gehad, een verlies waar maar niet overheen te komen was. De gedachte aan haar hield hem al die jaren gevangen. Vrienden en kennissen wendden zich van hem af omdat de somberheid er af droop, en het gesprek telkens belandde over al het leed dat over hem was gekomen. Toch was het juist die eenzaamheid die zo aan hem vrat dat hij behoefte voelde tot het aangaan van vriendschap. Op een van die stille avonden waagde hij zich op de PC aan het openen van een datingsite. Hij zag de mooie pasfoto’s, las de profielen die erbij hoorden en wat blonken die uit in zo’n waanzinnig mooie autobiografiën. Dat die prachtige mensen een partner zochten kon hij niet bevatten. Wat let me om mijn eigen daar te plaatsen? dacht hij. Binnen enkele minuten had hij zich aangemeld en zijn zelfbeeld aldaar geëtaleerd. Een foto van hemzelf durfde hij nog niet te plaatsen. Dagelijks keek hij uit naar reacties maar die kwamen niet. Hij plaatste na 2 week toch maar een foto en nu kwamen de reacties wel. Er was iemand uit Rusland en een Bulgaarse. Een vrouw van 63 jaar toonde haar interesse maar dat vond hij, met zijn 47 jaar wel te oud. Hij verzond zijn bedankje voor de getoonde interesse en scherpte zijn profiel, met de wens van een Nederlandse van hooguit 50 jaar, aan. Toen kwam zij. Vertelde dat ze met belangstelling zijn bericht op RP had gelezen en uit zag naar een reactie van hem omdat zij veel gelijkenis zag. Hij zag dit echter niet terug in haar profiel, zijns inziens was ze veel hoger opgeleid, wat hem er niet van weerhield een positieve reactie te versturen met een uitnodiging voor een date. Hij schreef dat hij op zoek was naar een vriendin en dat een mogelijke relatie niet door hem uitgesloten werd. Twee week later was de afspraak in een sfeervol  restaurant  aan het Paterwoldse Meer. Haar profiel bleek dan wel niet te kloppen met de realiteit, het was een allerhartelijkst samenzijn. Ze vertelde dat ze haar info had overdreven omdat er al maanden geen reactie was gekomen. Dat het werkte bleek nu wel. Uren bleven ze praten, info uitwisselen en ook de koetjes en kalfjes passeerden. Met misschien wel een wijntje teveel op werd, met een vervolgafspraak, het afscheid bekrachtigd met een kus. In euforie aanvaardde hij zijn thuisreis, een blij  gevoel waarvan hij dacht dat het helemaal gedoofd was.

Nu twee maanden later lagen ze naast elkaar in het oversized bed bij haar thuis. Hij was niet alleen getroffen door haar eenvoud, haar simpele kijk op het leven maar ook haar schoonheid: de schoonheid van de contouren, de typisch vrouwelijke rondingen van haar lichaam. Zij liet zijn aanrakingen welgevallen, genoot van zijn aandacht en dit intieme gevoel deed zich in elkaar vloeien. Teder en zacht drukte hij zijn lippen op de hare en kreunde van deze overweldigende sensatie; hij had lief en hoopte dat deze nacht geen einde kende.

De voorbereiding voor de fietstocht zijn in volle gang. Dat gaat verder met het mentale want het fysieke ligt in de spinning en de lange zondagtocht. Kikken als je dit toch mag meemaken, zie hier in Spanje met Frea op de rug gezien: